Excursiones

 

 

 

Excurs m.b.t. Reeks 25

Percy

In de nieuwsgroep soc.genealogy.medieval werd door Ph.J. van Dael een vraag gesteld over de Vlaamse nazaten van de 7de graaf van Northumberland. Daar werd door William Addams Reitwiesner op geantwoord:

Burkes Peerage, 105th Edition, 4th Impression,  states about Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland, (born 1528 died York,  22-8-1572), that he only had daughters.

Burke's is wrong.  The 7th Earl had one and only one son.  That son was named Thomas, and he was buried at Leconfield, co. York, in 1560, when he was less than two years old.

Recently someone told me that he also had a son, with his wife Anna Sommerset, called Jehan. In the summer of 1570 his mother brought him to what now is Belgium. In 1840 his direct Belgian descendant, Petrus Percy, received acknowledgement of his nobility. Does anyone know more about it. Is it a true story or just a farytale?

It's true that Jehan Piercy's descendant was acknowledged as noble in Belgium in 1840, but this acknowledgement means nothing.  Jehan Piercy was no relation to the 7th or any other Earl of Northumberland.
 

Daarop zond de heer Belien, uit België, onderstaand artikel naar de nieuwsgroep soc.genealogy.medieval, welke hier integraal volgt:
 

THE PERCY FAMILY IN FLANDERS
by Paul Belien
A spy-report sent from Paris to London in August 1585 states that Charles Neville, the fugitive earl of Westmoreland, might, as part of a concerted Catholic invasion of England, land in Cumberland or Lancashire, bringing with him the son(s) of the late earl of Northumberland.

Historians suppose this "late earl" to be Henry Percy, 8th earl of Northumberland, who in June 1585 was found dead in the Tower, where he had been imprisoned upon suspicion of complicity in a Catholic plot, the Throckmorton conspiracy.
Hence, the historians wonder which son(s) the spy-report refers to, as sources indicate that all sons were in England at the time of their father's suicide/murder.
It is known for certain that earl Henry's eldest sons were in England in June 1585, as were his three youngest sons. However, three other sons, William (b 1570), Charles (b 1572) and Richard (b 1573) had been in France in the early 1580s to complete their schooling. The brothers seem to have gone to France sometime after Christmas 1582, but they returned before June 1585.
Mark Nicholls in his article on Sir Charles Percy (Recusant History 18 (1986-87), pp.237-250) concludes that (one of) the son(s) the spy-report refers to, must have been Charles Percy. According to Nicholls the sources (Father Allen and Father Persons) stating that "all the sons had been brought home earlier and had been lost to the Roman Catholic Church were mistaken, or perhaps the boys travelled AGAIN to France in 1585."
However, even the fact that the boys were again in France, does not explain how they got into the company of Charles Neville, who was an exile in the Spanish  etherlands (Flanders).

Could the "son of the late earl" in the spy-report, have been a son of earl Henry's older brother, Thomas Percy, 7th earl of Northumberland? We know that his sixth child (b 1570) was in Flanders at the time. Was this child a son?

In November 1569, Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland, and Charles Neville, 6th and last Earl of Westmoreland, rebelled against Queen Elizabeth. Their aim was to reestablish the Catholic Religion. After an initial success in which the earls took Durham, the Rising of the Earls was subdued. In December 1569, both earls fled over  the border into Scotland. Westmoreland was alone, Northumberland was  ccompanied by his wife Anne, a daughter of Henry Beaufort-Somerset, 2nd Earl of Worcester.

Northumberland was soon betrayed by his Scottish hosts and sold to the English. He was subsequently put to trial and executed in York in August 1572. He is considered to be a martyr by the Catholic Church and was officially beatified in the 19th century.

In the Summer of 1570, the earl of Westmoreland, fearing that the same betrayal might also happen to him, left Scotland for Flanders. There he would remain in exile until his death in November 1601. He lived in great poverty and would never see his wife (d. 1593) and four daughters again. The eldest daughter, Margaret Neville (b. 1564), was herself tried in 1594 and sentenced to death for having been found in the
company of a Catholic priest. She was, however, pardoned.

Anne, the Countess of Northumberland, also left Scotland and travelled to Flanders. She had given birth to a baby in Old Aberdeen on 11 June 1570 and on 23 August boarded a ship, arriving with her baby at Bruges on 31 August 1570. In Flanders, she was to live in various places, i.a. Malines (1572), Brussels (1574), Liege (1575). She died at Namur on 17 October 1596.

Sir Cuthbert Sharp in his 1840 account of « The Rising in the North ; The 1569 Rebellion » mentions Thomas Percy and his wife as having one son, « Thomas, died young (1560) », and four daughters : « Elizabeth, m. Richard Woodroffe, of Wolley, co. York », « Lucy, m. Sir Edward Stanley, of Eynsham, co. Oxon. », « Jane, m. Lord Henry Seymour », and « Mary, who on the authority of a MS belonging to the English Benedictine Dames (formerly at Bruxelles, now at Winchester) printed in the Catholic Magazine for August 1838, was born on the 11th of June 1570. After the death of the Countess, she came into the low countries, to take possession of what was left her by her mother, but more by her desire to dedicate herself to the service of God, in holy religion. She became the founder of the Benedictine Dames, at  Bruxelles. » (Sharpe, pp 349-350)

If this is true - Mary, being born on 11 June 1570 and coming to Flanders after the death of her mother in 1596 - it means that her mother must have left her newborn child behind in Scotland when she departed for Flanders in August 1570. However, all sources indicate that she took her child along with her.

The Earl and Countess of Northumberland in November 1569 had left a number of their toddlers behind in their house in Topcliffe in Yorkshire. The rebellious earls, moving in from the North had hoped to take Yorkshire very easily and the Earl and Countess of Northumberland had planned to join their children there. But events turned out otherwise and the rebels fled to Scotland.
The children were captured in Topcliffe by their uncle, Henry Percy, the later 8th Earl of Northumberland. To the surprise of his brother, Henry sided with Queen Elizabeth during the rebellion and moved his soldiers against the rebels. He was afterwards rewarded for this loyalty with his brother's earldom.
Henry Percy wrote to the Earl of Sussex on 9 January 1570 that « Passing by the younge ladys, I founde them in harde case. They wolde gladly be removyde ». He took them along and raised them within his own family, which soon moved to the Percy castle at Petworth.

Edward Barrington de Fonblanque writes in his book « Annals of the House of Percy » that four daughters survived the 7th Earl of Northumberland. Fonblanque mentions five children (p. 125) :

  • Elizabeth, the eldest (b. 1559), m. Richard Woodruffe of Wolley
  • Thomas (b. 1560, d. 1560)
  • Mary (b. 1563, d. 1643), founder of the Benedictine Dames at Brussels
  • Lucy, m. Sir Edward Stanley of Eynsham
  • Jane, the youngest daughter, m. Lord Henry Seymour
He does not mention a sixth child, born in Old Aberdeen on 11.6.1570, and explicitly states  Jane to be « the youngest daughter », while Mary, founder of the English convent in Brussels, is the second daughter, born in 1563.

Fonblanque, who had access to the family archives of the Percies at Syon House and Alnwick Castle, wrote his book in 1887. The genealogical annex of the book, however, gives a totally different version than the text. Here, Mary, second daughter, is stated to have married Sir Thomas Grey of Wark, while there is a sixth child, a second Mary (« Maria »), born on 11.6.1570, who is said to have been the founder of the Brussels Benedictine convent.

In 1902 Gerald Brenan published his « History of the House of Percy ». Brenan complains that he was denied access to the Percy archives : « The present Duke of Northumberland objected to further search among the documentary collection of Alnwick Castle and Sion House as unnecessary » (Brenan, vol. 1, p. XVI), causing Brenan to rely heavily on Fonblanque's Annals, « a work prepared practically under the eye of the late Duke of Northumberland, and largely from original sources. » (ib.)
Brenan also mentions two Marys, one married to Thomas Grey of Wark, the other becoming a Benedictine nun in Brussels. However, he notices that something must be wrong there and states that Fonblanque and others often confuse the first « Mary » with the second « Maria ».

I am told that Burke in his older editions also mentions a « Mary » married to Thomas Grey of Wark, as well as a « Maria », founder of the Brussels convent. In later editions, however, Burke omits the first Mary (b. 1563) and retains only the latter, which then becomes Northumberland's youngest daughter.

In September 1591, Charles Paget, an English Catholic exile in Antwerp, writes a letter to the Percy family in London, to announce that the Countess of Northumberland has died and that her youngest daughter Jane is urgently requested to come to Flanders in order to collect her mother's belongings. The Countess only died in 1596. Paget's letter is a ruse to get the youngest daughter, Jane, over to Flanders. Brenan does not know what to make of this letter, thinking that the
youngest daughter, Mary, is already in Flanders. He writes : « Paget appears to have forgotten lady Maria. The latter had been her mother's companion and solace from the time, twenty years before, when they left Old Aberdeen together. Lady Mary had surely the best right to what little the Countess left ».

But in reality, lady Mary (b. 1563), had not left Scotland with her mother in 1570. She came to Flanders many years later, as is stated on her epitaph in Brussels : « Hic jacet domina Maria Percy filia Thomae Percy Northumbriae comitis, quae fidei confessione in Anglia carceribus diu toleratis in Belgio exul hoc nobilium virginum coenibium sub regula S. Patris Benedicti, propriis amicorumque, ejus instinctu, denariis struxit. Obiit XIII september anno MDCXLII R.I.P. »

« Here lies lady Mary Percy, daughter of Thomas Percy, Earl of Northumberland. Because of her faith she suffered imprisonment in England for a long time and came as an exile to the Netherlands where she founded this convent for noble women under the rule of St. Benedict, which convent was founded on her initiative and with her money and that of her friends. She died 13.9.1642. May she rest in peace. »

According to some sources, she was 80 years old when she died, which is correct if she was born in 1562-63. The « long imprisonment in England » which the epitaph mentions (« in Anglia carceribus diu toleratis »), probably refers to the unhappy period of her life that she lived in her uncle's household in Petworth.
After her mother's death, Mary Percy in 1599 founded the English Benedictine convent in Brussels. She was chosen as abbess of the convent and never returned to England. In « Gallia Christiana », vol. V, pp. 59-60, we read : « Haec abbatia ord. S. Benedicti initia sua debet nobili domicellae Mariae Percy filiae Thomae comitis de Northumberland in Anglia Martyrio coronati, quae cum ob fidem catholicam e domo paterna fugisset. » :

« This abbey of St. Benedict was founded by lady Mary Percy, daughter of Thomas, Earl of Northumberland, who died in England as a martyr. She fled her paternal home because of her Catholic faith. »

Here again, we have to conclude that Mary (Maria) Percy, founder of the English Benedictine Dames at Brussels, was raised in her uncle's household at her father's house in Petworth, and that she can not have been the child born on 11.6.1570 in Old Aberdeen.

As far as I know, there are no documents (unless maybe in the Percy family archives in Alnwick or Sion House ?) stating who this mysterious child is. When the child was baptised, its sex was not mentioned on the certificate. This could have been done on purpose, which makes sense if the baby was a boy and an heir to the 7th Earl of Northumberland. That would also explain why the Countess of Northumberland felt unsafe in Scotland and almost immediately after its birth left for Flanders. It also explains why in 1902 the Duke of Northumberland was reluctant to open the Percy family archives to Brenan when he wanted to investigate the confusion surrounding the two Marys, and why Fonblanque, being under scrutiny of the Duke of Northumberland in 1887 inserts a genealogical annex to his book that is totally different from his book's account.

On 13 August 1620, a certain John Percy receives an official recognition of his nobility from the Spanish authorities in Brussels. He claims to be

« fils de Jean Piercy, d'extraction angloise, et de Judoca Reygers »:

« son of John Percy, of English origin, and Judoca Reygers ».

An abbreviated copy from ca 1675 of this document can be found in the Royal Library in Brussels. The original was lost in 1695 in the great fire of Brussels, when the French army bombarded the town and the whole city center was demolished.
According to his descendants, this Jean (John) Piercy, who married Judoca Reygers, was the son of Thomas Percy and came with his mother to Flanders. He married a daughter of the wealthy Reygers family. It was the same Brussels family that financially helped to sponsor the English Benedictine convent, founded by Mary Percy. One of the patrons of the convent was lady Agatha Reygers.

Around 1670, one of the grandsons of Percy-Reygers, Don Carlos Piercy, a knight in the service of the Spanish King, left for England to defend his family's claim to the earldom of Northumberland, but he failed in his duties. In his book « Armorial General de la Noblesse Belge » Baron de Rijckman de Betz writes : « Charles Percy fut envoye en Angleterre, vers 1670, pour veiller aux droits de sa famille et negligea tout, sauf de dissiper en folles depenses les sommes dont-on l'avait muni. »
Today, members of the Percy (or « Persy ») family still live in the Aarschot region, between Malines, Louvain and Brussels. They are lower middle class people, but claim to be direct descendants in the male line of the great Harry Hotspur and of the Blessed Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland.
 

Ph.J. van Dael zond vervolgens het volgende bericht naar soc.genealogy.medieval, waarop William Addams Reitwiesner reageerde:

Nevertheless the remarks of William Addams Reitwiesner the Van Brusselen-family claim to be descendants form Charlemagne through the Flemish Percy-family.

Yep.  And if the connection works, then they'd also be cousins of mine.
 

And more to the point, what is  William Addams Reitwiesner reaction to >Paul Belien's interesting article 'THE PERCY FAMILY IN FLANDERS', >earlier in this newgroup?

My opinion is that it is a collection of guesswork and wishful thinking. Somebody reeeeeeally wants the connection to work, and so is trying hard, too hard, to fit things together.  In the words of someone who was describing a certain American city, "there's no there there".

Tot zover meneer Reitwiesner. Ook reageerde José Verheecke die weliswaar meer in de lijn licht van de heer Reitwiesner, maar wel een literatuurlijstje gaf:

This particular descent has been published a few times in Belgian genealogical literature,e.g

  • L.Patteet:"Afstammelingen van karel de grote in het oude land van Aarschot"(in:"Het Oude Land van Aarschot"1971,#1)
  • id."De familie Percy te Aarschot"(Aarschot,sd[1979],425pp)
  • F.Camerlincx"Rond de eerste Belgische Percy's"(in:"Het oude Land van Aarschot" VIII[1973],#1)
  •  Freddy Verdoodt"Afstammelingen uit het hetogelijk huis van Brabant"(1988),137-139.
If the seventh earl of Northumberland really had a son John=Jan,who went to Flanders,and became ancestor of the Belgian Percy's,then there would be at least SOME trace of this Jan in English sources!
I don't believe in this claim,nor do I believe similar claims of other families(e.g.the family Percin de Montgaillard,in Guyenne[France]-cf.La Chesnaie-desbois"Dict.de la noblesse"XVI.634,and the Percin/Persin,aka Percin de Northumberland[what a hint!],cf.Héraldique et Généalogie(1978) 331-332,(1979)39-40,(1982)397-398 &(1988)293-295

Als laatste in de soc.genealogy.medieval reageerde de heer  Leo van de Pas met daarin veel aanvullende informatie:
 

A few days I spotted a message containing parts of emails sent by Ph. van Dael and Paul Belien. I posted my observations to gen-medieval but it did not appear. Then Done Stone sent me a message that it had not appeared perhaps because of the cc to Paul Belien. Since then I have sent it twice more and it still has not appeared. Sadly Paul Belien already has replied to it.

As also a query has emerged about descendants of the 7th Earl, I will try, by making a new e-mail, to send the basics of my response. Sadly, to copy all the original parts would be too cumbersome.

Ph. J van Dael (leefdael@gironet.nl) made the following statement:

Burkes Peerage states about Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland (born 1528, died York 22-8-1572) that he only had daughters. Burke's is wrong.

To this I replied (wrongly) to Paul Belien, it should have been to Mr.van Dael:

Dear Paul Belien, 

Which edition of Burke's is referred to? In front of me I have the following editions :

In the 1925 edition, page 1712, clearly states he had : Thomas, who died young in 1560.

In the 1938 edition, page 1876, clearly states he had : Thomas, who died young in 1560.

In the 1967 edition, page 1877, states : and had issue, with a son died young.

How many more observations are 'wonky'?

Then it was said : The 7th Earl had only one son. To which I replied : To be pedantic (and precise) he was the 1st Earl of Northumberland of the 1 May 1557 creation. (Complete Peerage, Volume IX, page 728)

Then it was said : Recently someone told me that he also had a son. And here is referred to a child born after Thomas had died, and this child's existance had been, supposedly, kept secret.

I do not understand the reason for keeping his existance so thoroughly  secret. There has been "the Shepherd Lord", 10th Lord Clifford, whose existance had been hidden after the Lancastrian defeat, but then was later accepted as the rightful Lord Clifford---why not with this hidden son?

In 1670 when a descendant went to England but failed to reclaim the title  there was a throoughly pro-catholic king in England---Charles II.

By the attainder of the 7th Earl, the Barony of Poynings and the Earldom of Northumberland (1416 creation of which he was 'de jure Earl') became forfeited, and have ever since so continued; but the Statute "De Donis" (1285) was held to protect the honours conferred on him in 1557 by the special remainder in their creation, and accordingly devolved on his brother. Any right as "heir general" to the forfeited disnities created in 1337 and 1416 (subject to the attainder of 1571), and to the ancient Barony (1299) of Percy (subject to the attainder of 1406), devolved on his daughters and coheirs, and now vests in the descendants of the two who alone left issue. (The Complete Peerage Volume IX, footnote pages 729, 730)

If there are still "legitimate" descendants in Belgium, they have more rights to those Baronies then the daughters.

The creation of Earl of Northumberland on 1 May 1557 was "with remainder, failing heirs male of his body, to his brother, Henry Percy." The 7th Earl was executed on 22 August 1572 and immediately the brother, Henry Percy, was recognised as the next Earl. If there had been a son of the 7th Earl, surely his brother and others would have known?

Then there was a reference to the wife of the 7th Earl, Anna Sommerset, and their hidden son Jehan.

The name of the wife is misspelled, Lady Anne Somerset. She died of smallpox, about 8 September 1591 in Namur (The Complete Peerage, Volume IX, page 729) according to a footnote, she was one of the main stirrers in the uprising and fled to Flanders in August 1570.

Then there was a reference to a direct descendant, Petrus Percy, who in 1840 received acknowledgement of nobility. To this William Addams Reitwiesner responded that this acknowledgement meant nothing as the ancestor, Johan Piercy, had no link with any Earl of Northumberland.

Then there was a remark about a spy-report (August 1585) about son(s) of the 'late Earl of Northumberland' returning to England.

To this I replied that "son(s)" could also have meant illegitimate sons.

Then : "We know that this sixth child (b.1570) was in Flanders at the time. Was this child a son?"

To this I replied : What we 'know' is that he (7th Earl) had one son, already deceased, and four daughters. We hear about speculation of a sixth child, and, again, it is is a son of the 7th Earl, it also could be illegitimate. This sixt child is still only speculation.

Jehan Percy? Is this a Flemish form of John? In the family of the Earls of Northumberland, the name John was rather rare, Henry and Thomas were the main first names. I found one John who lived from 1270 till about 1293, and two Johns (about 1418), who died in infancy, both sons of the 2nd Earl of Northumberland.

In Lady Anne Somerset's family the names were Henry and Charles. This makes Jehan a very odd choice, also taking into account that this baby, reputedly, was born in Scotland. What is the primary source that Lady Anne gave birth in "Old Aberdeen" on 11 June 1570?

Her husband was then still in Scotland, he did not leave until 29 May 1572. There is no date as to when the Laird of Ormiston got control over the person of the 7th Earl, but on 25 December 1570 the Laird of Ormiston handed him over to the Regent Moray, and on 29 May 1572 he was handed over to England (Complete Peerage Volume IX, page 729).

It seems the 7th Earl was with his wife when the supposed baby was born. Would it not have been more 'appropriate' had the baby been named after the father and so many earlier Earls of Northumberland?

On top of this, there are records (in the old message) that on 11 June 1570 a daughter, Mary, was born.........(twins?)

Also in the old message it was stated that the 7th Earl's brother "had been rewarded for his loyalty with his brother's earldom". I doubt this, in the Complete Peerage it is recorded why Henry became the 8th Earl, I don't see this as a rewarding.

Also in the old message, are remarks (Fonblanque in 1887) advocates that there were two Mary's, something that happedned in those days quite regularly, one Mary married Sir Thomas Grey and the second, born 11 June 1570, who became the founder of a convent in Brussels.

Then there seems to be a contradiction. "But in reality, Lady Mary (b.1563), had not left Scotland with her mother in 1570. She came to Flanders many years later, as is stated on her epitaph in Brussels. "Here lies lady Mary Percy,--- snip---Because of her faith she suffered imprisonment in England for a long time...."  If she had not left Scotland for Flanders, this remark does not imly she went to England. The other children were collected by "Uncle Henry" or as described "The children were captured in Topcliffe by their Uncle...." Topcliffe is just north of York in England---but Mary was in Scotland?

How unhappy (see old message) could her life have been, had seh been with her uncle? Her sisters married after having been brought up by their uncle.

Then the quoted sentence (Gallia Christiana Vol V pp 59-60) is wrong. "She fled her paternal home because of her Catholic faith." If she was with her uncle, then it should not be referred to as "her paternal home", her father had been dead for a considerable while and her mother had been on the continent.

I don't see "also explains why in 1902 the Duke of Northumberland was reluctant to open the Percy archives etc" What 'skeleton in the cupboard' represent these two Mary's? He was Duke of Northumberland by a much later creation, the first Duke, originally, wanted to be Duke of Brabant but that was disallowed.

As far as descendants is concerned, my collection is not complete!

Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland born 1528, beheaded 22 August 1572 York married 12 June 1558 Lady Anne Somerset, daughter of Henry Somerset, 2nd Earl of Worcester and Elizabeth Browne died circa 8 September 1591 Namur children
1.Thomas, Lord Percy    died 1560
2.Lady Elizabeth Percy, married Richard Woodruffe
3.Lady Lucy Percy, see below
4.Lady Joan Percy,married Lord Henry Seymour, son of Edward Seymour,  1st Duke of Somerset, and Anne Stanhope.Childless
5.Lady Mary Percy
 

Lady Lucy Percy married Sir Edward Stanley, of Tong Castle, son of Sir Thomas Stanley, of Winwick, and Margaret Vernon children :
1.Venetia Stanley
   married Sir Kenelm Digby "the ornament of England"
   born 1603 Gotehurst, Bucks, died 11 June 1665
   child :
   a.John Digby
      died 1673
      married (1) Lady Catherine Howard, daughter of Henry Frederick
      Howard, Earl of Arundel, Surrey and Norfolk, and Lady Elizabeth Stuart
      married (2) Margaret Longueville
           descendants

2.Frances Stanley
   married Sir John Fortescue, of Salden, Baronet
   children
   a.Sir John Fortescue, 2nd Baronet
     born 1614, died 1683
     married (1) Hon Margaret Arundel
     married (2) Mary Stonor
           descendants
   b.Sir Edward Fortescue
      died 1662

Sources
Burke's Peerage

The Plantagenet Roll of the Blood Royal
The Mortimer-Percy Volume
London, 1911
   by the Marquis of Ruvigny and Raineval

Hope this helps and someone comes with more information.
Leo van de Pas

 

To be continued.......?
Yes, Mr. Paul Belien answered:
For those who are interested, here is some excerpts of my emails to Leo van de Pas regarding the children of the 7th earl of Northumberland.
Paul Belien

English genealogists (Burke, Collins, etc.), as well as Schwennicke, are wrong when they state that Thomas Percy, 7th earl of Northumberland, (+1572) and his wife Anne Somerset (+1596), had only five children. Apart from their eldest son, Thomas, who died as a baby in 1560, there were four daughters (Elizabeth, Mary, Lucy, Jane) born before the 1569 rebellion of the earl, and a sixth child born in Aberdeen on 11 June 1570.
On page 125 of Edward Barrington de Fonblanque's « Annals of the House of Percy » (published in 1887 and based on the Percy family archives at Alnwick and Syon House), we read that the first five children were:
1. Elizabeth (b. 1559), m. Richard Woodruffe of Wolley
2. Thomas (b. 1560, d. 1560)
3. Mary (b. 1563, d. 1643), founder of the Benedictine Dames at Brussels
4. Lucy, m. Sir Edward Stanley of Eynsham
5 . Jane, the youngest daughter, m. Lord Henry Seymour.

We know for certain that when the earl and the countess fled to Scotland in the Autumn of 1569, they left four children behind in Topcliffe, because Henry Percy (brother of the earl) wrote a letter to Lord Cecil on 7 June 1570. In this letter he enclosed a copy of a letter he had previously written to his brother Thomas. The latter consists of the most bitter reproaches and insults and concludes with a description of the condition in which he (Henry) had found four of Thomas's children at Topcliffe that previous Winter: "In what case ye have left your iiij children. I may tearme them the young beggars, for so had they bene had nott the prynces liberality byne more then the goodnes of their friendes". The letter is quoted in Sir Cuthbert Sharp's "Rising in the North; The 1569 Rebellion" (p. 355).

Henry Percy was not a pleasant man. He wanted to possess his brother's earldom of Northumberland. According to a letter of Cecil to the Earl of Shrewsbury in October 1571, Henry Percy stated explicitely that he had to become earl after his brother's death. He threatened that if he could not get the earldom, he was going to follow his brother's example and take the side of Mary Queen of Scots against the English Queen Elizabeth. Cecil writes that Henry Percy told the bishop of Ross that "He had a sute at this parliament, to be enheritour to his brother; and if that toke not effect, he wold do the best he could for the deliverie of the Scots Quene; but if it did, he wold not medle." Thomas was executed in York on 22 August 1572. There are various accounts of his execution and of his last words. He declared that England was in a state of schism and that he was a Roman Catholic loyal to the Pope. He called himself "simple Tom" and his brother "cruel Henry". According to a letter written on the spot by Sir Thomas Gargrave to Lord Burghley, the earl said: "Symple Tome must dye to sett up crewell Henry".

At the moment of the execution of the earl, his countess was an exile in the Spanish Netherlands (Flanders). Three weeks after the birth of her sixth child in Aberdeen on 11 June 1570, she had left Scotland where here husband had been imprisoned. She took her child with her. Its name and sex are unknown. It was either a fifth daughter or a second son. Regarding the sex of the sixth and youngest child of Thomas Percy, research would have to be done in archives in Brussels. When the countess of Northumberland was in exile in the Spanish Netherlands, she wrote numerous letters to the Spanish authorities. Some of these letters still exist. They are kept in the "Archives des Pays-Bas" in Brussels. As a result of these letters, the Spanish authorities gave the countess a (small) allowance for herself and her household. Apparently, she had come from Scotland to Flanders with a group of people, including her newborn baby, and a priest, a certain William (Guillelmus) Percy, who later became a canon in Veurne (in West-Flanders) and who died in this Flemish town.
The letters of the countess to the Spanish authorities might reveal the identity and sex of her child. It could have been a girl. It could have died young. I would like to know what became of it. If it was a girl, did she marry and have children?
And, yes, it could also have been a boy. "Cruel Henry" wanted the earldom of his brother, even if the brother had a male heir. Because of his treason, his brother lost his earldom and it also would be lost to a son. Queen Elizabeth had promised during the 1569 rebellion to Henry Percy that if he remained loyal, he would inherit the earldom. The Queen wrote him that she approved of his constancy and forwardness, "although the same be against your brother of Northumberland;" and assured him, that she "will have regard to have the continuance of such a house, in the parson and blood of so faithfull a servant, as we trust to find you." Maybe "Simple Tom" knew this, maybe he knew his earldom was lost to him as well as to his son.
You will object that the Queen could have created a new earldom of Northumberland for Henry Percy. But if she did not know about the birth of a son to the 7th earl, she did not see the need to do so. And if she did not know, it was not in the interest of Henry Percy to inform her, for he fell under suspicion of being disloyal soon afterwards and was committed to the Tower.
Henry was already in the Tower at the time his brother was beheaded (22
August 1572) for his name appears on a list of prisoners on 14 July 1572 and he remained there untill 12 July 1573 when "at the humble suit of his wife, being with child, her Majesty, for more ease, permits him to come to London; and that he should not departe above one or two miles from thence, till her Highness pleasure were known." (Note that the conception of the child took place in the Tower!)

As I mentioned in an earlier posting to soc.genealogy-medieval the Flemish Percys claim to descend from a certain « Jehan » (John) Percy. They say that this John Percy is the second son of Thomas, 7th earl of Northumberland. They refer to a document from 1620 mentioning their "noble English descent". They moved in circles of exiled English families in Flanders: Some of the Flemish Percys married with girls from these families (e.g. the "Pipe of Spernore" family). But, as you say, their descent « could be illegitimate ». We know there was a John Percy, born ca 1459, a bastard of Thomas Percy, Lord Egremont. He fled to the Netherlands in 1589 after a Yorkist revolt (in which his cousin, Henry Percy, 4th earl, was killed). He is a likely candidate to have left descendents in Flanders. It is true that the name John was not common in the Percy family. But was it uncommon in the Somerset family ? Anne Somerset, countess of Northumberland, was the granddaughter of Lucy Neville, daughter of John Neville (who also happened to be earl of Northumberland for a while) and the Somerset family descends from John of Gaunt. Why did she not call her second son « Thomas » or « Henry » ? She had already had a son named Thomas and for that reason might not have wanted to use this name again. And she disliked her brother-in-law Henry Percy (« Cruel Henry ») who did not take the side of the 1569 uprising. I am aware that this is "speculation", but I would like to find out the
identity of the mysterious sixth child, born in Aberdeen on 11 June 1570. It was definitely not Mary Percy who founded the English benedictine abbey in Brussels. I have no reason to doubt the statements on Mary Percy's epitaph in Brussels. "Here lies Lady Mary Percy ("domina Maria Percy" in Latin).... Because of her faith she suffered imprisonment in England for a long time...." If she suffered
imprisonment in England, she could not have been the child which Anne Somerset had taken to Flanders in 1570. And there is also Gallia Christiana Vol V (pp 59-60) stating that "she fled her paternal home because of her Catholic faith." If she was with her uncle, then his house (in Petworth, Alnwick, Topcliffe,…) would also have been 'her paternal home': her father had previously owned these castles. She might have looked on her uncle as an usurper who lived in "her paternal home".

Finally, British genealogists (and Schwennicke) are wrong too when they state that Anne, Countess of Northumberland, died in 1591. I found at least four sources claiming that she died at Namur in the Spanish Netherlands on 17 October 1596 : Felix Victor Goethals, "Dictionnaire généalogique et héraldique des familles nobles du Royaume de Belgique", 1852; Baron de Ryckman de Betz, "Armorial Général de la Noblesse Belge"; Bede Camm, "Lives of the English Martyrs declared blessed in 1886 and 1895", 1914; Sir Cuthbert Sharp, "The Rising in the North; The 1569 Rebellion", 1840).
These sources are based on the registration of her death in the Southern Netherlands. I think they are correct. The suggestion that the Countess died in 1591 comes from a letter which the English Catholic exile Charles Paget wrote to London from Antwerp at the end of September 1591. The letter was a ruse to get Jane Percy, Anne Somerset's "youngest" daughter, over to Flanders.

 
Excurs

Clementia van Gleiberg

Gravin  Clementia van Gleiberg wordt slechts éénmaal gezamenlijk vermeld met haar (tweede) echtgenote, nl. in 1129, wanneer zij, vertegenwoordigd door haar echtgenoot graaf Gerard van Gelre, goederen opdraagt aan God en de heilige maagd.

In veel publicaties staats zij vermeld als moeder van Gerard van Gelre, geb. ca. 1098.

Henk Verdonk (in zijn brochure 14, Graaf Gerard "de Lange" van Gelre en zijn vrouw Clementia van Gleiberg, Lelystad 2001) betwijfelt echter ten zeerste of Clementia wel kinderen bij Gerard I van Gelre had. De allereerste vermelding van hun huwelijk dateert uit 1129, hetgeen een eerder huwelijk niet in de weg hoeft te staan. Uit niets blijkt echter dat Gerard II van Gelre een zoon zou kunnen zijn uit vaders tweede huwelijk met Clementia.

Clementia was Gerard's tweede vrouw, want dochter Yolanda (1089/90-1165/7) kan nooit uit diens huwelijk met Clementia stammen. Yolanda huwde in of kort vóór 1107 Boudewijn III van Henegouwen. Hun zoon Boudewijn IV (1109-1171) trouwde ca. 1125 met Adelheid van Namen. Adelheid was een dochter van Ermesinde van Luxemburg uit diens 2e huwelijk met Godfried van Namen. Ermesinde was de dochter van Clementia van Gleiberg (ca. 1058-1140/1) bij graaf Koenraad van Luxemburg (ca. 1040-1084). De kleindochter van Clementia huwde dus met de kleinzoon van Gerard I de Lange. Dat is veel te dicht aan elkaar verwant indien er sprake was van een gemeenschappelijke grootmoeder. Derhalve was Gerard I van Gelre meermalen gehuwd. Waarschijnlijk de eerste keer met een [Sophia]. De afstamming van diens eerdere/eerste vrouw [Sophia] blijft vooralsnog onbekend.

Dat graaf Hendrik van Gelre en Zutphen met een Agnes van Arnstein was gehuwd heeft Verdonk al in diens brochure 9, Dirk, bisschop van Münster (1118-1127) en de graven van Zutphen (Lelystad 1995), ontkracht. Veeleer ligt het voor de hand dat graaf Hendrik van Gelre en Zutphen's moederlijke grootmoeder Judith, die met graaf Otto "de Rijke" van Zutphen huwde, een Van Arnstein was.

Henk Verdonk heeft middels zijn afzonderlijke studies al aardig wat nieuwe en vergeten details over o.a. de graven van Gelre en Zutphen (weer) ontsloten en heeft daarmee ook tal van in de loop der jaren gegroeide historische aannames weerlegd.  Zijn brochures zijn naast uiterst informatief ook fundamenten voor nieuw onderzoek.

Tot nu toe zijn van Henk Verdonk diens volgende brochures verschenen:

1.  Gerard van Gelre en zijn overlijdensdatum in het Necrologium van Wassenberg (1986).
2.  De overlijdensdatum van Yolanda van Gelre, gravin van Henegouwen, in het Martyrologium Usardi te Kamerijk, alsmede    enkele andere opmerkelijke aantekeningen (1986).
3.   Enkele necrologische aantekeningen met betrekking tot de graven van Gelre en de graven van Zutphen (1987).
4.   Gerard van Gelre en zijn overlijdensdatum in het Necrologium van Wassenberg (vervolg) (1987).
5.   Gerard van Wassenberg en zijn ävunculus"Gozewijn van Heinsberg (1988).
6.   De familie-inschrijving van Wichman van Elten in het Gedenkboek van Reichenau (1990).
7.   De oorsprong der graven van Gelre (1992).
8.   De graven van Gelre en de Zutphense erfenis (1994).
9.   Dirk, bisschop van Münster (1118-1127) en de graven van Zutphen (1995).
10. Ermentrud, een Utrechtse gravin? (1996).
11. Stammen de heren van Herlaer af van de graven van Loon? (1998).
12. Alverade van Kuyc (1108-1131) en haar verwantschap (1999).
13. De oudste generaties van de graven van Kleef (2000).
14. Graaf Gerard "de Lange"van Gelre en zijn vrouw Clementia van Gleiberg (2001).
 

(Met dank aan Hans Vogels)

 

 

Excurs

Guines x Holland

In 1954 vermelde A.W.E. Dek in zijn dissertatie over de ‘Genealogie der graven van Holland’ onder de kinderen van Floris I van Holland en diens echtgenote Geertruid van Saksen, met een vraagteken weliswaar, ook een dochter die gehuwd zou zijn met Boudewijn I van Guines.

Niet alleen Dek, maar ook andere geschiedvorsers brengen een huwelijk Guines x Holland te berde, niet in de laatste plaats de goed in de middeleeuwen ingevoerde Georges Duby in zijn ‘Ridder, vrouw en priester. De middeleeuwse oorsprong van het moderne huwelijk.’ (zie blz. 285).

Hoe waarschijnlijk is dit huwelijk?

Robert I van Vlaanderen, bijgenaamd de Fries was in 1063 gehuwd met Geertruid van Saksen, weduwe van Floris I van Holland. De eerste jaren tot 1071 hebben Robert en Geertruid in Holland gewoond, aangezien Robert de voogdij over Geertruids kinderen uitoefende. In 1071 werden ze uit Kennemerland verdreven en zochten toen hun toevlucht in Gent. Bij deze verhuizing zijn ook de kinderen van Geertruid bij Floris mee naar Gent gegaan.

In Vlaanderen heeft Robert I vervolgens de macht gegrepen en is graaf geworden. Rond 1071/72 zal dan daar ook wel het huwelijk tussen Bertha van Holland en Philips I van Frankrijk geregeld zijn.

Aangezien Geertruid in Vlaanderen is blijven wonen zullen haar kinderen bij haar, hun schoonvader en hun halfzussen gewoond hebben. Zoon Dirk is pas ergens in 1076 er in geslaagd om naar Holland terug te keren. In 1076 zal het jongste kind van Floris I en Geertruid minimaal 14 jaar zijn geweest. En dat was voor een meisje al twee jaar ouder dan haar huwelijkse minimumleeftijd.

Het lijkt derhalve heel goed mogelijk dat er een huwelijk Guines-Holland heeft plaatsgevonden, hoogstwaarschijnlijk echter pas na het huwelijk 1071/72 van zus Bertha.

(Dit excurs is gebaseerd op een reactie van Hans Vogels op een vraag in de nieuwsgroep Soc_Nederlandse_Adel.  Het genealogische overzicht is door de redactie van De KdeG Site opgesteld.)

 

Excurs

Mechteld van Heinsberg

In Europaïsche Stammtafeln, Neue Folge, Band XVIII, 1998, tafel 23, staat de volgende filiatie vermeld (gebaseerd op de Nederlandsche Leeuw1978, kolom  308-313, "Mechtild von Heinsberg, Frau von Heusden"):
 
Arnold III van Kleef
graaf van Kleef en heer van Heinsberg
geb. 1167 overl. in 1200
x ca. 1190
Adelheid van Heinsberg
geb. tussen  1171-1175
^
^
 Dirk I van Heinsberg en Valkenburg
overl. 4.11.1227
x 1) Isabella van  Limburg, overl. 1222, dr. van Hendrik III
x 2) Beatrix, dr. van wildgraaf Gerard
 Uit het eerste huwelijk:
^
^
 Mechteld van Heinsberg
geb. ca. 1196 en overl. voor 8 juli 1254
x  ca. 1215
Arnold II van Heusden, ridder
vermeld van 1200 tot 1235
 

Severin Corsten heeft in de Nederlandsche Leeuw 1974 en in 1978 (het artikel waarop de ES zich heeft gebaseerd) twee artikelen gewijd aan proost Hendrik van Heinsberg en diens zuster Mechteld gehuwd met Arnold van Heusden. Corsten maakt echter de fout door proost Hendrik in de verkeerde generatie aan te sluiten. Dit is inmiddels al meerdere malen gecorrigeerd door:

  • Chr. Thijssen, Nogmaals de Heren van Heusden (3), in Met Gansen Trou (2000), nr. 3 mede geinspireerd door correspondentie met Hans Vogels;
  • Alfons Vanden Wouwer in een (nog niet gepubliceerde) correctie op zijn bekende artikel  na correspondentie met Chr. Thijssen;
  • Mr.G.J.J. van Wimersma Greidanus, Kwartieren Greidanus-Jaeger in Stamreeksen II, Werken uitgegeven door het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde XIIA (2000), blz. 1174 stamreeks 551, op aanwijzingen van Hans Vogels
Arnold van Kleef huwde ca. 1190 met Aleidis van Heinsberg. Arnold II van Heusden huwde waarschijnlijk al ca.1210 met Mechteld van Kleef-Heinsberg; 1215 lijkt namelijk vrij laat als men bedenkt dat in 1242 vier zonen van Mechteld, nl. Jan, Dirk, Hendrik en Willem genoemd worden als getuigen van de graaf van Kleef bij het verlenen van stadsrechten aan deze plaats. Tussen Jan en Dirk hoort bovendien nog een toen afwezige zoon Robert, aangezien deze later altijd voor zijn jongere broers wordt genoemd. In 1244 worden vier zoons al als ridder aangeduid (door Zondervan werd destijds een leeftijd van 24 jaar genoemd als minimum leeftijd voor een ridder).
 
Volgens Corsten zouden proost Hendrik en zus Mechtild omstreeks 1210 zijn geboren, aangezien hun vader in 1207 nog minderjarig was. Maar Hendrik is na de vroege dood van vader Dirk (1228) en van een oudere broer (vóór 1224) niet uit de geestelijke stand getreden om heer van Heinsberg te worden, hetgeen toch wel als vreemd kan worden aangemerkt. Hij is als proost van het Keulse kapittel in schriftelijke bronnen vermeld van 1232 tot 1268, maar zou het ambt ook al vanaf 1228 hebben kunnen bekleden. Om proost te kunnen worden zou men conform de kerkelijke regels minimaal 25 jaar moeten zijn.
 
De huwelijksdatering van Mechteld van Heinsberg in combinatie met het uiterlijke geboortejaar van proost Hendrik levert maar één conclusie op: Mechteld en Hendrik moeten jongere kinderen zijn geweest van de rond 1190 huwende Arnold van Kleef en Aleidis van Heinsberg. De oudste zoon uit dit huwelijk was Dirk van Heinsberg die in 1207 nog minderjarig was en op zijn vroegst pas ca. 1210 voor de eerste keer huwde met Isalda van Limburg.

De in ES vermelde tussenliggende generatie dient derhalve geschrapt te worden.

(Dit excurs is gebaseerd op een reactie van Hans Vogels op een vraag in de nieuwsgroep Soc_Nederlandse_Adel)

 
Excurs

Catharina van Foreest

Catharina van Foreest, de vermeende echtgenote van Frank van der Meer

(door: Maarten van der Tas)

Onlangs werd op de Karel de Grote site een reeks weergegeven waar de schakel loopt via Vranck Lambrechts van der Meer gehuwd met Catharina van Foreest. Via haar moeder Ida Cuser lopen diverse lijnen naar Karel de Grote. Deze reeks komt meestal in die vorm voor in diverse publicaties (o.a. Gens Nostra 1968 en 1993, Prometheus delen 2 2e druk en 6). Middels de door de heren C. Hoek en J.C. Kort gepubliceerde repertoria op de leenkamers alsmede de duizenden acten in regestvorm vervaardigd door de heer C. Hoek, verschenen in Ons Voorgeslacht heb ik getracht een meer solide basis te geven aan dit echtpaar. Uit die gegevens blijkt m.i. dat Catharina van Foreest niet heeft bestaan. De vrouw van Vranck Lambrechts (ik heb hem, nog zijn zoon Arend, ooit vermeld gevonden met een geslachtsnaam) heette Marij.  Onderstaand fragment laat zien wat ik zoal in de literatuur gevonden heb.

VRANCK LAMBRECHTS, schepen (1434(1), 1436(2), 1437) van Delft, hij zegelt op 19-9-1431(3), 1-10-1433(4), 9-4-1437 3 handen 2,1 (5) en 6-11-1438(6), heeft in 1420 een graf gekocht in de OK te Delft (7), is op 7-9-1435( ) en op 3-7-1436 belendend ten oosten te Maasland, belast met tijns(8), overl. na 6-11-1438 voor 10-11-1447, begr. Delft (O.K.), tr. Marij, zij is op 10-11-1447 als Mary, weduwe van Vranc Lambrechtsz. bij land te Maasland belend ten zuiden(9), begr. Delft (O.K.).
Kinderen:
1. AREND VRANCK LAMBRECHTS, geb. 1409(10), schepen (1471), schout van Delft (1459, 1471-87 en 1489-97), baljuw en dijkgraaf van Delfland (1494-1500(11)), op 20-9-1459 is er een uitspraak in een geschil tussen het klooster Rijnsburg en Arend Vrankensz., schout van Delft(12), werd op 20-3-1486 beleend met een woning(13) bij opdracht uit eigen in ruil voor de grafelijke hofstede in Delft met lijftocht van Jacomina Arnoutsd., zijn vrouw(14), idem op 17-3-1504 Frank Pietersz. bij dode van Arnout Frankenz., zijn grootvader, koopt na 1470 een graf in de OK als Aernt Vranck Lambrechtsz. en Jacopmijne Jacob Claeszoonsdr. zijn vrouw(15), bezit 3 morgen land in Monster, afkomstig van Cateyn Willems en daarvoor van Rijssens Dircks van Alphen(16), overl. 7-8-1503, begr. Delft (O.K.)(17), tr. Jacobmijne (Jacob) Claesdr,(18), overl. 22-9-1509, begr. Delft (O.K.)(17).
2. MARIA, overl. na 4-2-1481(19), begr. Delft (N.K.)(20), tr. Gerrit Willems Storm, schepen (1452, 1453) en thesaurier (1450) van Delft, trad 28-12-1454(21) en 7-5-1455(21) op voor het Oude Gasthuis te Delft, won. Delft (1459), volgt zijn vader op in een leen te Hodenpijl van 3 morgen te Schipluiden(22) en 4 morgen 4,5 hont te Dorp, is belendend 20-6-1434, 24-11-1437 en 9-4-1454, koopt in 1456 2 rentes, verkoopt deze 1463, koopt op 24-3-1424 en 16-11-1428 land te Rijswijk en verkoopt deze op 20-12-1451 en 11-1-1463(23), overl. na 11-1-1463 voor 27-11-1464(22), begr. Delft (N.K.), zoon van Willem Storm Gerrits en Machtelt Vrancken van der Does(24).
3. GEERTRUIDT, bezat een huis te Delft(25 ), overl. na 1479 voor 20-3-1485(25), tr. 1e Jacob Claesz., tr. 2e voor 1442(26) Symon Dammasz van Overvest, minderjarig 20-4-1436(27), schepen (1440/1(28), 1457, 1464(28), 1466(29)), 40-raad (1476) van Delft, hoofdman van het gilde St. Johan Evangelist (1453)(30), overl. 1479, zoon van Dammas Sijmons(27).
 

Maarten van der Tas
 
 

Noten:
1.    Ons Voorgeslacht 1984 31
2.    Genealogie 2 273
3.    Ons Voorgeslacht 1987 488
4.    Ons Voorgeslacht 1987 459
5.    Ons Voorgeslacht 1987 456
6.    Ons Voorgeslacht 1968
7.    Ons Voorgeslacht 1994 272
8.    Ons Voorgeslacht 1990 219
9.    Ons Voorgeslacht 1991 37
10.  Ons Voorgeslacht 1997 659, informacie, op 30-6-1494 oud 85 jaar: Arend zal later geboren zijn dan 1409. Hij lijkt anders een erg actieve 100-jarige, die op zijn negentigste nog schout was van Delft. Geen makkelijke functie in die tijd. Delft was een van de belangrijkste steden van het graafschap Holland.
11.   Gens Nostra 1990 437
12.   Ons Voorgeslacht 1994 409
13.   Een woning, eertijds genaamd Jacob Bakkers woning, in Voorburg met ca. 19 morgen daarbij.
14.   Ons Voorgeslacht 1986 361
15.   Ons Voorgeslacht 1994 284
16.   Ons Voorgeslacht 1976 93
17.   Ons Voorgeslacht 1994 389
18.   In de bronnen ben ik haar niet tegengekomen met de geslachtsnaam Kleijburg en als vrouwe van Pendrecht.
19.   Ons Voorgeslacht 1984 332
20.   Navorscher 1891 476
21.   Ons Voorgeslacht 1989 280 en 281
22.   Ons Voorgeslacht 1965 229
23.   Delftse Statenkloosters
24.   Dossier Storm van Wena coll. NL Polvliet
25.   Ons Voorgeslacht 1984 313 het huis dat vroeger van Geertuijdt de weduwe van Sijmon Dammaesz was
26.   Hun zoon Dammas is op 30-6-1494 52 jaar: Ons Voorgeslacht 1997 659
27.   Ons Voorgeslacht 1997 620
28.   Ons Voorgeslacht 1987 440
29.   Ons Voorgeslacht 1987 414
30.   Ons Voorgeslacht 1991 8

 
Excurs

vermeende titels koningshuis

Vermeende titels van Neerlands Koningshuis

Over dit onderwerp heerst grote onduidelijkheid. In menig geschrift staan de titels van koningin Beatrix in volle glorie vermeld: met geluk past het op één kant van een A-viertje. Maar zijn dat werkelijk de titels van onze majesteit? Is ze nog steeds markiezin van Veere, gravin van Buren (weet u nog: de heer W.A. van Buren die aan de Elfstedentocht deel heeft genomen), e.d.?

Ter gelegenheid van de troonswisseling schreef de heer Leemans in 1980 een interessant artikel, dat hieronder wordt weergegeven. Dit artikel lezende komt men tot de conclusie dat het A-viertje met titels de prullebak in kan.

Desgevraagd reageert het Koninklijk Huisarchief (Paleis Noordeinde te ´s Gravenhage) als volgt:

"Uiteraard is het volkomen juist wanneer u stelt dat het voeren door H.M. Koningin Beatrix van o.m. de titel gravin van Buren en Culemborg niet gebaseerd is op het daadwerkelijk bezit van deze goederen. Zij maken echter deel uit van de zgn. grote titulatuur, welke het laatst gebruikt werd door Prins Willem V tot en met 1806 en welke bij wijze van afkorting werd aangeduid met "Enz., Enz., Enz.". Zijn zoon Koning Willem I zette dit gebruik voort ofschoon niet alle betrefende goederen nog daadwerkelijk bezit waren. Dit "Enz., Enz., Enz." werd door hem, nog als Prins van Oranje, voor het eerst gebruikt in een in London in november 1813 geschreven proclamatie en werd nadien door ale opeenvolgende Koningen en Koninginnen voortgezet."

Nieuwsgierig geworden naar de tegenwoordige inhoud van de de zgn. grote titulatuur reageert het Koninklijk Huisarchief als volgt, waarbij ze refereert aan hun antwoord hierboven:

"Onze brief .. inzake de titulatuur gebruikt door leden van het Koninklijk Huis heeft mogelijk bij U de indruk gewekt dat bepaalde titels, alhoewel niet meer gebaseerd op het daadwerkelijk bezit van goederen, nog steeds door H.M. de Koningin gevoerd worden. Dat was geenszins onze bedoeling."

"Behalve bij het incidenteel gebruik van een bepaalde titel in verband met het in cognito reizen door leden van het Koninklijk Huis, is ons geen geval bekend waarbij aanspraak op een titel gemaakt werd."

De vraag welke titels dan wel door hare majesteit in rechte gevoerd mogen worden wordt door het Koninklijk Huisarchief voorzichtig omzeild.

Het komt er hier op neer dat het koningshuis gebruik maakt van de zgn. grote titulatuur, (door het hanteren van "Enz., Enz., Enz."), welke in feite geen inhoud meer heeft, maar waarvan een groot deel van "het volk" nog steeds aanneemt dat daar tientallen titels onder schuil gaan. Volgens het Koninklijk Huisarchief " is ons geen geval bekend waarbij aanspraak op een titel gemaakt werd". Met andere woorden: het is niet het koningshuis die beweert deze titels te voeren, het zijn de "onderdanen" van dat koningshuis die dat doen.

Echter: door het hanteren van de zgn. grote titulatuur, (door het hanteren van "Enz., Enz., Enz.") blijft het koningshuis tot heden ten dage iets suggereren wat er niet is.

 
 

De Europese allure van de Oranje Nassau’s, weerspiegeld in hun bezittingen?
door. mr. W. F. Leemans
 in de Nederlandsche Leeuw, jaargang 1980

Bij het aftreden van Koningin Juliana en de troonsbestijging van Koningin Beatrix, waarbij men onwillekeurig niet alleen aandacht schenkt aan de toekomst, maar ook het verleden de revue laat passeren, past het iets te zeggen over het oude bezit van het Huis Oranje-Nassau. De Koningin ontleent daaraan de titel van Prinses van Oranje-Nassau, de enige die zij, na die van Koningin der Nederlanden, voert.

Weinig vorsten hadden zulk een omvangrijk over bijna geheel West-Europa verspreid bezit, als de Prinsen Willem I, Philips Willem, Maurits, Frederik Hendrik, Willem II en de stadhouder-koning Wiltem III. Daarnaast pretendeerden zij nog rechten op andere goederen. Een aantal van deze bezittingen en rechten vindt men in de titels, die de stadhouder Willem V voerde: Prins van Oranje en Nassau, graaf van Katzenelnbogen, Vianden, Dietz, Spieglberg, Buren, Leerdam en Culemborg, markgraaf van Veere en Vlissingen, heer en baron van Breda, Beilstein, de stad Grave en de landen van Cuyk, Liesvelt, Diest, Herstal, Cranendonck, Warneton, Arlay, Nozeroy, St. Vyt, Dagsburg, Po,lanen, Willemstad, Niervaart, Steenbergen, IJsselstein, Bredevoort, St. Maartensdijk, Geertruidenberg, Turnhout, Zevenbergen, de Hologe en Lage Zwaluwe en Naaldwijk, onafhankelijk heer van Ameland, erfburggraaf van Antwerpen en Besançon. De bezittingen en titels van de eerder genoemde Prinsen waren nog talrijker. Deze kunnen naar hun herkomst in hoofdzaak worden onderscheiden in de volgende groepen:

  • Goederen en titels, uit het stamland van de Nassau’s zoals Nassau, Katzenelnblogen, Dietz, enz.
  • Goederen, aangekomen aan Engelbert I van Nassau door zijn huwelijk in 1403 met Johanna van Polanen, erfdochter van Breda en de Lek (grotendeels afkomstig uit het huis van Wassenaer-Duivenvoorde) : de baronie van Breda, de Lek, Geertruidenblerg, Niervaart (Klundert) , Steenb,ergen, enz.
  • Goederen, in 1417 geërfd door Engelbert I van Nassau van Elisabeth van Spanheim (zijn grootvader was gehuwd met Adelheid gravin van Vianden): Vianden, St. Vith, Bijtgenbach, enz.
  • Goederen en titels, geërfd door René van Nassau, sinds 1530 genaamd René van Chalon, van zijn oom Philibert van Chalon: het Prinsdom Orange, de baronie van Arlay, de heerlijkheden Noszeroy, Châteaurenard en vele andere in de Franche-Comté, het burggraafschap (voor de helft ) van Besançon, de baronie van Orpierre en een aantal andere heerlijkheden in de Dauphiny. Bovendien pretendeerden de Chalons en hun erfgenamen rechten op het graafschap Genevois, (Genève; daarom wordt het wapen van Genève in het hartschild van het wapen der Oranje-Nassau’s gevoerd), Neuchâtel, Valengin, enz. Krachtens het testament van René van Chaton kwamen de onder 2, 3 en 4 genoemde goederen en titels in 1544 aan Willem van Nassau, sindsdien Prins van Oranje.
  • Goederen, aangekomen aan Willem van Oranje door zijn huwelijk (in 1551) met Anna van Egmond: het graafschap Buren, de heerlijkheden Borselen, IJsselstein, Grave en de landen van Cuyk, Cranendonck, St. Maartensdijk, Beverweerd enz.
  • Goederen en titels, aangebracht aan Jan II graaf van Nassau-Saarbriicken (1423-1472) door zijn huwelijk in 1450 met Johanna van Loon: o.a. Dies,t, Sichem, het burggraafschap van Antwerpen. Via hun dochter kwamen deze aan Willem hertog van Gulik en Berg, die krachtens een ruil Diest, Siuhem, Zeelhem enz. in 1499 afstond aan Engelbert  II van Nassau.
    Na het overlijden van Prins Wittem I vererfden al zijn goederen en titels, op zijn zoons Phitips Willem, Maurits en Frederik Hendrik, die in 1609 een verdeling troffen, maar na het olverlijden van de eerste twee kwamen tenslotte alle goederen aan Frederik Hendrik. Daarbij was nu ook het graafschap Meurs, door Prins Maurits in 1600 van zijn tante, de gravin wan Nieuwenaar, geërfd.
  • Door koop of anderszins, verkregen heerlijkheden, zoals het markgraafschap (markiezaat) van Veere en Vlissingen, door Prins Willem I in 1567 gekocht, Zevenbergen, door Amalia van Solms in 1649 verkregen in ruil voolr enige goederen in de Spaanse Nederlanden, Soest, Baarn en Ter Eem (waarin Soestdijk is gelegen), in 1674 door de Staten van Utrecht tolt vrije heerlijkheid verheven en aan Prins Willem III opgedragen, Bredevoort, in 1677 door de Staten van Gelderland aan Willem III overgedragen, nadat hij en zijn voorouders het al sinds: ongeveer 1580 in pand hadden gehad: het graafschap Culemblorg, dat in de 17de eeuw had toebehoord aan het geslacht van Waldeck-Pyrmont, werd in 1748 door de Staten van het kwartier van Nijmegen opgedragen aan Prins, Willem IV.
  • Een bijzolndere plaats neemt Ameland in. Deze onafhankelijke heerlijkheid werd in 1704 door de weduwe van de Friese stadhouder Hendrik Casimir II van de erfgenamen van de laatste Van Cammingha gekocht voor haar zoon Jan Willem Friso, de grootvader van Willem V.
Men ziet het: de bezittingen van de Oranje-Nassau´s waren in bijna alle huidige landen van West-Europa gelegen: in Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk, de Duitse Bondsrepubmliek, terwijl aanspraak gemaakt werd op goederen in Zwitserland. De stadhouders Willem I tot en met Willem III waren luisterrijke vorsten, die in het West-Europa van hun tijd een grote rol speelden. Het is daarom niet verwonderlijk, dat verschillende in hun bezittingen gelegen steden zich nog altijd op historische gronden met elkaar verbonden gevoelen: zij hebben dezelfde historische herinneringen. Orange, Breda, Dillenburg en Diest hebben deze verbondenheid in een ,,jume-lage" vorm gegeven.

De belangrijkste bezitting, waaraan de herinnering ook thans nog in de titulatuur van de Koningin bewaard blijft, was wel het Prinsdom Orange. Dit prinsdom gaf de Nassau’s een bijzonder aanzien: Doordat het souverein was, stond de Prins op één lijn met de andere souvereine vorsten van Europa, de koningen van Frankrijk, Engeland, Spanje, enz., evenals de Staten-Generaal, die hier te lande de souvereiniteit uitoefenden. Dit bracht mede, dat de Prins in zijn Prinsdom de rechtspraak in hoogste ressort uitoefende, de rechten had van gratieverlening, muntslag, verheffing in de adel, verlening van asiel, etc. De Prinsen maakten van al deze rechten gebruik. Na de dood van Prins Willem III in 1702 is het Prinsdom door de Fransen bezet en bij de vrede van Utrecht in 1713 is de souvereiniteit overgegaan aan de Franse koning, die de Prins van Confi, die rechten op de erfenis van de Chalons pretendeerde, als Prins van Orange erkende. De koning van Pruisen, die als zoon van een dochter van Frederik Hendrik aanspraak maakte op de erfenis van Willem III, behield echter het recht zich Prins van Oranje te blijven noemen en bij nadere regeling stond hij de latere stadhouder Willem IV toe van dit recht mede gebruik te maken. Zo kon de titel van Prins van Oranje, vele jaren met veel glorie gevoerd, voor de Nederlandse Nassau’s behouden blijven. Ook alle andere buiten de Nederlanden en het Nassause stamland gelegen bezittingen, die Prins Willem I had en die op zijn opvolgers zijn vererfd, zijn reeds in de 17de eeuw en het begin van de 18de eeuw voor de Nederlandse Nassau’s verloren gegaan. In de erfenis, die Willem I van René van Chalon had verkregen, bevond zich een groot aantal heerlijkheden in de branche-Comté, die de Chalons in 1239 door een ruil met de hertog van Bourgondië hadden verkregen, rijke bezittingen, zoals de helft van de zoutmijnen van Salins. Nozeroy, Lons-le- Saunier, Arlay met zijn grote kasteel, etc. in totaal ongeveer 30 stuks. Bij de verdeling van de nalatenschap van Karel V was het graafschap Bourgondië, de Franche-Comté, aan Philips II gekomen en na de opstand heeft hij in 1579 alle bezittingen van Prins Willem daar in beslag genomen. Na de vrede van Munster in 1648 werden deze aan Willem II teruggegeven en hij en Willem III hebben er toen enkele tientallen jaren ook daadwerkelijk het bewind over gevoerd. Bij de vrede van Nijmegen heeft de Spaanse koning het gebied met Besançon aan Frankrijk afgestaan, nadat Lodewijk XIV het in 1674 reeds veroverd had. De Franse koning heeft toen de aanspraken, die anderen op de nalatenschap van de Chalons pretendeerden, erkend; het kasteel van Arlay, waar Prins Willem I eens, zijn ontvanger-generaal van het ,,Maison de Chalosn", Jean de Virieu, vader van een hofmeester van de Prins, liet wonen, is sindsdien in handen van de familie Aremberg en haar nakomelingen gebleven. Aan enkele plaatsen in dit gebied waren belangrijke herinneringen verbonden:
In Lolns-le-Saunier had de pompeuse begrafenis van de grote veldheer Philibert van Chalon plaats gevonden en in het kasteel van Nozeroly had zijn moeder Philiberte van Luxemburg, Prinses van Orange, gewoond.
De aanspraken, die de Nassaus als erfgenamen van het ,,Maison de Chalon konden doen gelden op Neuchâtel en Valengin, stond Willem III in 1694 aan Frederik I van Pruisen af. Doordat de Longuevilles, die hun aanspraken op de erfenis van de Chalons daar hadden kunnen realiseren, kort tevoren waren uitgestorven, kon de Pruisische vorst zich de heerschappij over Neuchâtel in werkelijkheid verschaffen. In 1717 benoemde hij daar tot zijn gouverneur François de Langes de Montmirail, die destijds de laatste gouverneur van Prins Willem III in Orange was geweest. Als herinnering aan deze relatie hangt thans nog zijn portret in het kasteel van Neuchâtel en bestaat er in het kanton Neuchâtel nog een landhuis, naar de heerlijkheid in het Prinsdom Orange ,,Montmirail" genoemd. Bij de regeling van de erfenis van Willem III tussen de Friese Nassaus en de koning van Pruisen in mei 1732 gingen alle bezittingen buiten de Nederlanden, behalve het Nassause stamland, voor de Nassaus verloren, terwijl ook enkele belangrijke bezittingen in de Nederlanden, zoals Naaldwijk, Hoge en Lage Zwaluwe en Turnhout aan de Pruisische koning toevielen. Maar ten aanzien van alle goederen, behalve Meurs en Lingen, werd bepaald, dat beide partijen, de Friese  Nassaus en de Hohenzollerns, de titels en wapens zouden mogen blijven voeren. Zo komt het, dat men ook thans nog enige daarvan in wapens van leden van het Koninklijk Huis terugvindt. Na de omwenteling van 1795 zijn de heerlijke rechten afgeschaft, evenals in Frankrijk en België. Dit gold ook voor de heerlijkheden van de Prins. Zijn onroerende goederen werden verbeurd verklaard. Bij de vrede van Amiens ( 1802) werd hem tegen formele afstand van alle waardigheden en domeinen in de Republiek als schadeloosstelling een gebied in Duitsland toegewezen (Fulda, Corvey, Weingarten en Dortmund). Bij het verdrag van Wenen kwam een gedeelte van het oude Nassause land, alsook Fulda c.a. aan Pruisen, terwijl de rest van Nassau aan de Walramse tak van de Nassau’s werd toegewezen. Daarmede ging de schadeloosstelling van 1802 teloor. Maar volgens de Grondwetten van 1814 (art. 13) en 18 15 (art. 3 1) zou aan de Koning, desverkiezend, zoveel van de domeinen in volle eigendom als patrimonieel goed worden overgedragen als een zuiver inkomen van vijf tonnen gouds opbrengt, hetgeen geschiedde bij een wet van 26 augustus 1822. Daarmede herleefden echter niet de vroegere aan die domeinen verbonden heerlijke rechten en titels. Koning Willem II heeft vervolgens bij de Grondwetswijziging van 1848 de domeinen, die hem krachtens de wet van 1822 als patrimonieel goed toekwamen, als Kroondomein aan de Staat teruggegeven (Grondwet van 1848, art. 27). Tot dit Kroondomein behoorden o.a. de oude bezittingen in Klundert, oudtijds Niervaart, in Zeeuws-Vlaanderen, in het Land van Cuyk en in de Biesbos (waar tal van boerderijen namen van leden van het Koninklijk Huis uit de 19de eeuw dragen). Breda, de woonplaats van de eerste Nassaus in Nederland, werd standplaats van een rentmeester van het Kroondomein. Ameland was tot de Rijksdomeinen blijven behoren. De heerlijkheid Soest, Baarn en Ter Eem was particulier domein van de Koning, aanvankelijk de Prins van Oranje, geworden. Tenslotte is bij de wet van 22 november 1972, waarbij het financieel statuut van het Koninklijk Huis is geregeld, het Kroondommein met het Staatsdomein verenigd. In tal van gemeenten, die eens tot het bezit van de Oranje-Nassaus behoorden, worden herinneringen aan het uitgestrekte bezit van de Nassaus bewaard: In Breda het kasteel en de graven van de eerste Nassaus, in Nederland, in Diest het graf van Prins Philips Willem, in Nassau het slot Oranienstein, in Dillenburg de graven van Willem de Rijke en Juliana van Stolberg; in Orange is enkele jaren geleden het 400-jarig bestaan van het door Lodewijk van Nassau als gemachtigde van Prins Willem I gestichte ,,Collège" herdacht; de toeristische route tussen Orange en Orpierre heet de ,,Route des Princes"; in Klundert de door Prins Willem I aangelegde wallen en grachten en het door Prins Willem IV geschonken orgel: daar wordt ook door de naam van de Manciapolder de herinnering wakker gehouden aan de Spaanse edelvrouw Mencia de Mendoza, de derde gemalin van graaf Hendrik III van Nassau (1483-1538), na diens dood hertrouwd met Ferdinand van Aragon; in Willemstad in de naam van het stadje; in vele gemeenten in de naam van polders (Willemspolder, Oranjepollder, Prinsenpolder, enz.). Vooral tussen Orange en Breda, later ‘s-Gravenhage, was er een druk verkeer. Enkele hovelingen van Prins, Willem I kwamen uit Orange, telkens reisden ambtenaren uit Orange voor besprekingen naar Nederland, Prins Maurits zond een aantal deskundigen naar Orange om daar het machtige kasteel te versterken en de bolwerken te bouwen, jonge Orange  kwamen in het Staatse leger dienen, réfugiés kwamen naar Nederland. De relaties met de andere gebieden buiten Nederland waren minder intens: wel ziet men in de tweede helft van de 18de eeuw een aantal personen uit Nassau betrekkingen in Nederland verwerven. Thans is het verkeer tussen de oude bezittingen van de Oranje-Nassau’s voornamelijk van toeristische aard. Er zou alle reden zijn dit te intensiveren. Veel dier bezittingen zijn een bezoek waard......"

 
Excurs 

Lotharingen-Namen-Kuijc

Reeks 1 op kareldegrote.nl  vertoont een zwakke schakel had in de vorm van een niet bestaande Ida van Boulogne die rond 1070 zou zijn gehuwd met Herman van Malsen. Met het schrappen van Ida verviel voorlopig de afstammingsreeks naar Karel de Grote, via de familie van de Heren van Cuijk. Dat Hendrik van Malsen/Kuyc die met Alveradis [van Hochstaden] huwde,  af zou moeten stammen van Karel de Grote leek desondanks duidelijk. Hij was aanwezig bij een verkoop in 1096 door Ida van Lotharingen, weduwe van graaf Eustachius II van Boulogne, en haar zoon Godfried van Bouillon. Hendrik en Alveradis noemen bovendien hun "oudste" zoon Godfried.

Deze voornaam Godfried is een naam die niet te verklaren valt uit vernoeming naar moeders kant. Ook de mogelijkheid dat Godfried van Kuyc/Arnsberg zou zijn vernoemd naar een gelijknamige jongere oom heer Godfried van Kuyc, proost van St. Severijn te Keulen,proost van Xanten, en elect-aarts-bisschop van Keulen (1131) zou niet waarchijnlijk zijn.

Eerdere onderzoekers hebben zich bezig gehouden met een verklaring van de naam Albert in jongere generaties. Men zocht een huwelijk tussen Herman van Kuyc en een meisje uit de geslachten Van Namen, Durbuy, Laroche of Chiny, in welke families de naam Albert populair was. Een juiste en betrouwbare aanhechting van diens huwelijkspartner ontbreekt echter nog steeds. De naam Albert heeft het onderzoek in een verkeerde richting gestuurd. Toch was Coldeweij dicht bij de logische oplossing maar heeft hij verzuimd om dit pad van onderzoek nader te verkennen.

Wat met zekerheid bekend is (Coldeweij blz. 49-50) is dat er in 1193 vier Luikse bisschopskandidaten waren die de steun genoten van graaf Boudewijn van Henegouwen en Namen: Albert van Réthel; Albert van Kuyc; Otto van Valkenburg en Hugo van Pierpont. Alle vier waren bloed verwanten van graaf Boudewijn, maar Albert van Réthel was nauwer verwant aangezien hij de neef was van graaf Boudewijn.

Als we de doopceel lichten van alle betrokken verwanten dan blijkt een afstamming uit de graven van Namen als een rode draad te voorschijn te komen. Nog niet voor iedereen maar wel voor Boudewijn, Albert van Réthel en voor Hugo van Pierpont. Laatstgenoemde was een zoon van Hugo van Pierrepont, + ca. 1188 en van Clementia van Réthel, dochter van Gouthier van Réthel, + 1148 en van Beatrice van Namen, + 1160, dochter van graaf Godfried van Namen en diens 2e echtgenote Ermesinde van Luxemburg. Voornoemde Albert van Réthel was eveneens een zoon van Gouthier en Beatrice. Graaf Boudewijn van Henegouwen en Namen was de zoon van het rond 1130 (of 1125) gehuwde echtpaar   Boudewijn IV van Henegouwen, + 1171 en Adelheid van Namen, + 1168, de jongste dochter van graaf Godfried van Namen.

Graaf Boudewijn van Henegouwen en Namen en Albert van Réthel waren dus volle neven, kleinzonen van Godfried van Namen. En Hugo van Pierpont was een één generatie verder verwijderde verwant. Ook tussen de Van Kuycs en Namen valt een link te constateren die Coldeweij elders (blz. 154-157) in zijn boek noemt. Ook Coldeweij verondersteld dat de Namense allodia die op de grens van de stad Namen en in Champion (bij Namen) lagen, terug te voeren zijn op de medegave van de gade van Herman van Kuyc. Coldeweij ging echter uit van een Herman van Kuyc die omstreeks 1130 huwde met een Van Namen. Het was Hermans zoon Albert van Kuyc, die van 1195-1200 bisschop van Luik was.

Aangezien de Luikse bisschop Albert van Kuyc een generatiegenoot was graaf Boudewijn van Henegouwen en Namen moet de onderlinge verwantschap iets verder gezocht worden als die tussen de graaf en diens volle neef Albert van Réthel. Het is onwaarschijnlijk dat de moeder van Albert van Kuyc een tante van graaf Boudewijn zou zijn geweest want anders zou Albert ook als "consobrinus" zijn betiteld. Aangezien de Van Kuycs later Namense allodia bezitten moeten we de verwantschap met graaf Boudewijn toch zoeken in een verwantschap uit de graven van Namen zelf. Een verwantschap proberen te reconstrueren via de graven van Laroche, Chiny of Durbuy kan derhalve achterwege blijven. Een medegave bij een dergelijke huwelijk zou voor de Van Kuycs een elders gelegen allodiaal bezit hebben opgeleverd.

De moeder van Albert van Kuyc kan gezien het voorgaande ook geen Van Namen zijn geweest. Diens grootmoeder Alverade [van Hochstaden] heeft gezien de publicatie van Henk Verdonk over haar (brochure 12 Alverade van Kuyc (1108-1131) en haar verwantschap, Lelystad 1999) een duidelijk "Duitse" afstamming. Derhalve kan niet anders geconcludeerd worden dat Namense verwantschap nog één generatie hoger gezocht moet worden. De echtgenote van Herman van Malsen moet een dochter uit het grafelijk huis van Namen zijn geweest.

In Gens Nostra 1991 (nr. 11/12, Het 2e deel van het Karel de Grote-nummer, blz. 364/684) vernemen we dat graaf Albert II van Namen op 10 augustus 1035 samen met zijn vrouw Regelindis van Lotharingen, en zoon Albert III (diens 1e en nog jeugdige vermelding) wordt vermeld. Op basis van Klaversma mogen we derhalve veronderstellen dat zoon Albert III in 1035 net de leeftijd van 7 jaar moet hebben bereikt. Hij zal dan minimaal in 1028 zijn geboren. Albert III overleed 22 juni 1102. Zijn huwelijk met Ida van Saksen wordt op 1066/1067 gesteld. Gezien zijn 1e vermelding in 1035 werd door de Werkgroep Middeleeuwse Vorsten Kwartieren voorzichtigheidshalve dit huwelijk als een waarschijnlijk 2e huwelijk betiteld. Andere aanwijzingen -   behalve zijn "gevorderde leeftijd" - voor een eerder huwelijk ontbreken echter.

Uit het huwelijk van Herman van Malsen stammen diverse kinderen: opvolger Hendrik, een dochter [Heilwig] die in of kort vóór 1096 huwde met Arnold van Rode, Andreas van Kuyc de bisschop van Utrecht 1128-1139, en een Godfried van Kuyc + na 1134. Andreas van Kuyc begon zijn geestelijke loopbaan in Luik! Hij was vermoedelijk identiek aan een in 1095 genoemde aartsdiaken. In 1096 was hij (waarschijnlijk) aartsdiaken van de Kempen. Dat was een functie waarbij men minstens 20 jaar moest zijn. Andreas moet derhalve uiterlijk 1075 zijn geboren. Zijn Luikse loopbaan start is makkelijk verklaarbaar vanuit zijn moederlijke afstamming. Over de voornaam Godfried voor diens jongere broer en voor Herman van Malsen's oudste kleinzoon Godfried is reeds gesproken. Deze voornamen en die van tijdgenoot graaf Godfried van Namen zijn ontleend aan de afstamming van de graven van Namen uit het huis van Ardennen, hertogen van Neder-Lotharingen. Ook Godfried van Bouillon stamde via zijn moeder uit dit geslacht. Via deze Lotharingse afstamming is de aanwezigheid van Hendrik van Kuyc en (zijn zwager) Arnold van Rode bij de verkoop van 1096 op een logische wijze verklaard.

Herman van Malsen was dus gehuwd met een dochter van een graaf van Namen. Een zoon met naam Albert ontbreekt echter tussen zijn kinderen. Deze kan echter als kind zijn overleden of een geestelijke loopbaan hebben gekozen waarbij zijn afkomst onbekend is gebleven. Het huwelijk van Herman van Malsen plaatste Coldeweij op omstreeks 1070. Mijns inziens kan dit wel iets opgeschoven worden naar 1065/1070 omdat de periode tussen 1070 en 1075 wel iets te krap lijkt voor een Hendrik, een hypothetische zoon Albert, een zoon Andreas en wellicht een dochter die al in 1096 gehuwd was. Herman's vrouw zal rond 1065/1070 minstens een leeftijd van 20 hebben gehad. Aangezien er geen aanwijzingen zijn voor een eerder huwelijk van graaf Albert III van Namen, moet deze Namense echtgenote een dochter zijn geweest van graaf Albert II van Namen en diens echtgenote Regelindis van Lotharingen. Haar naam is niet bekend maar wellicht heeft ze [Ermengard] geheten naar de moeder van graaf Albert II. Laten we voorlopig maar van deze hypothese uitgaan.

(Dit excurs is gebaseerd op reacties van Hans Vogels in de nieuwsgroep Soc_Nederlandse_Adel)

Bijlage m.b.t. de eerdere genoemde verkoop uit 1096:

In nomine sanctae et individuae Trinitatis. Ego Ida Boloniensis comitissa, humulis Christi ancilla, cunctis in fide manentibus gaudia promereri promissa fidelibus, etc. Factum est autem hoc apud Traiectum in ecclesia s. Servatii confessoris, praesentibus etiam reliquiis s. Gertrudis virginis, pro simili negotio illuc allatis. Ut autem haec traditio omnibus retro saeculis rata et inconvulsa permaneat, omnem rem, uti gesta est, litterarum memoriae commensamus et sigillis nostris ego et Godefridus filius meus roboramus et testes idoneos, qui huic rei interfuerunt, subtersignavimus. Signum Lamberti nostri capellani. S. Gerardi comitis de Gelre et fratris eius Henrici, S. Godescalci de Iacen, S. Henrici de Cuck, S. Cononis de Montaut, S. Theodorici de Bemel, S. Henrici de Birbaica, S. Balduini de Ostervic, S. Walteri de Grimberges, S. Reineri advocati Leodicensis. Denique, etc. Factum est auten hoc incarnationis Domini anno millesimo nonagesimo sexto, indictione quarta, regnante Domino nostro Iesu Christo anno etiam prefectionis Christianorum contra paganos Ierusalem.